نامهء 14 از وصيّتهاى آن حضرت بلشكر خود ، پيش از روبرو شدن با دشمن ، در جنگ صفّين ( كه در آن راه پيروزى را به آنان نمايانده و از آزار رسانيدن بزنان نهى فرموده ) 1 يش از آنها ، جنگ با ايشان نياغازيد - هان * صبر تا آنجا كه شاميها بر آغازند آن چون شما داريد ، برهانى ز توحيد اختيار * حجّتى روشن ، دليلى كار ساز و آشكار ليك ايشان بر امام خويش ياغى گشته‌اند * بر اصول مكتب اسلام ، باغى گشته‌اند ( زين جهت اقدام ايشان بر ضلالت موجب است * جنگ با اين فرقهء ياغى از اين رو واجب است ) ثبت كرده وحى حقّ ، اين ادّعا را آشكار * آيهء قرآن ، رقم زد ، اين ندا را آشكار « 1 » ترك دعوا ، تا به جائى ك كنند آغاز جنگ * حجّتى ديگر شما را شامل آرد بىدرنگ ( چونكه اقدامات آنها در شروع كارزار * در اساس جنگ باشد با رسول و كردگار ) ( با دليلى كه رسول پاكياد و مستطاب * مشفقانه بر على فرمود ضمن اين خطاب ) ( يا على حرب تو در تقدير ، حرب من بود * با مصاديق حقيقت قابل احسن بود ) ( مصحف مأثور و وحى جانفراى مائده * اينچنين فرموده موزون ، بر اساس قائده ) « 2 » ( همچنين در سورهء دوّم چنين است از خدا * در تعّدى كيفر آيد ، بر كسى كه اعتدى ) « 3 » هرگاه دشمن ، شما را بجنگ وا داشت و شكست و فرار بر ايشان روى داد گريخته را نكشيد و درمانده را مجروح نسازيد و مجروح را از پاى در نياوريد

--> ( 1 ) فَمَنِ اعْتَدى عَلَيْكُمْ فَاعْتَدُوا عَلَيْهِ سورهء بقرهء آيهء 194 ( 2 ) إِنَّما جَزاءُ الَّذِينَ يُحارِبُونَ اللَّهَ سورهء مائده آيهء 34 ( 3 ) سورهء بقره آيه 194